Geld is het meest onhygiënische dat er bestaat (we kunnen maar beter niet stilstaan bij de hoeveelheid bacillen die we via de bakkerij doorgeven aan de slager :-) ) en toch willen we er allemaal zoveel mogelijk van hebben. “ ’t Is crisis”, horen we van alle kanten zeggen. Er zijn redenen tot bezorgdheid over de stabiliteit van onze euro door de dreiging van faillissementen van Europese landen. Geld geeft comfort en zekerheid, maar… wat is geld eigenlijk?

 

Geld: tijd + energie?

Onlangs las ik in ‘The money mentor’ – een boek over de theologie achter geld – een boeiende beschrijving: geld is tijd + energie. Een minimum van onze tijd willen we immers graag verkopen aan een werkgever of een eigen bedrijf om daarvoor een inkomen te krijgen om te overleven (voedsel, onderdak, etc.). Als we meer geld willen – bijvoorbeeld voor ontspanning – dan zullen we meer tijd moeten besteden aan arbeid door voltijds te werken. Veel gezinnen kiezen voor een dubbele voltijdse baan om meer luxe te hebben, maar dit gaat dan ten koste van vrije tijd voor het gezin. Een studie is duur en kost veel tijd, maar het diploma geeft je wellicht een hoger inkomen en meer voldoening in je beroep.

 

“Van de Heer is de aarde en alles wat daar leeft, de wereld en wie haar bewonen”, bejubelt psalm 24. Eigenlijk is tijd – en daarmee ook het geld dat we via arbeidstijd verworven hebben – eigendom van God dat we als geschenk krijgen. Alle rijkdom behoort dus in de eerste plaats God toe en Hij vraagt van ons een rechtvaardige omgang hiermee. Zien we onze eigen tijd en geld als eigendom van God waarover we ‘rentmeester’ zijn? Soberheid, matigheid en dienstbaarheid zijn mooie eigenschappen van het christelijke leven!

 

In deze crisistijd is het belangrijk te zien dat alle rijkdom eigendom van God is. Overheden, banken en particulieren hebben weelde gepermitteerd waarvoor ze de middelen niet in hun bezit hadden en dan komt het systeem in gevaar. Winstbejag lag aan de basis van de bankencrisis. Het kapitalistische systeem dat we gecreëerd hebben, geeft blijkbaar weinig verantwoordelijkheid aan hen die veel geld denken te bezitten. Van rentmeesterschap gesproken…

 

De grootwarenhuizen puilen uit aan overdaad van voedsel en luxeartikelen. Dat we een heel jaar door seizoensgroenten (bijv. tomaten) zouden kunnen kopen, was 50 jaar geleden ondenkbaar en dan spreken we niet eens over de Hightech die we aanschaffen zonder erbij na te denken of we die echt nodig hebben. Dienen we met onze rijkdom of verrijken we slechts onszelf door luxe? Staan dienstbetoon en hulpverlening nog op de agenda van onze kerkgemeenschappen, net als bij de eerste christenen?