Naar aanleiding van de workshop vasten op het halftimeweekend had ik besloten om zelf ook te gaan vasten. Voordien had ik er nog niet echt over nagedacht. In vorige jaren had ik altijd wel een beetje gevast, maar nooit echt serieus. Het waren dingen zoals geen snoep eten, maar voor mij was dat nooit een probleem. Ik linkte dit ook niet echt met Jezus. Het was de bedoeling dat ik, wanneer ik snoep moest afstaan, ik aan Jezus zou denken. In de praktijk was dit bijna nooit het geval, in tegendeel, ik trok de aandacht naar mezelf: “Kijk eens ik vast.” Dit jaar had ik zelfs nog geen plannen voor de vasten, toen ik de workshop op het programma van het weekend zag dacht ik: “Juist, da begint deze week!”

En zo werden mijn ogen geopend. Ik moest niet lang nadenken over mijn vastenpunt(en). Ik hou van Gods schepping, natuur, dus milieu, daaraan heb ik ook mijn vastentijd gelinkt.

  • Omdat ik al vegetariër ben, heb ik gekozen om veganistisch te vasten. Al na een week werd het duidelijk dat dit een lijdensweg zou zijn. Het is verbazend hoe weinig je nog kan eten als je niets van dieren mag/wil eten. Langs veel kanten, vooral van mijn ouders en broers kreeg ik flauwe reacties, maar ik was vastbesloten vol te houden.
  • Gelukkig telt zondag niet mee in de vasten. Dit is zo in de katholieke vastentijd, maar ik deed daaraan mee omdat zondag een dag waarop Jezus herdacht wordt en daarmee elke zondag een voorproefje van Pasen is. Eén vastenpunt heb ik daarom op zondag laten vallen, ik at dan niet vega.
  • Op maandag werd dit helemaal goed gemaakt, want elke maandag was voor mij een dag waarop ik niets at. Uiteindelijk heb ik ook besloten om in alles wat ik deed bewuster om te gaan met milieu, dit probeerde ik voordien ook al te doen, maar nu ging ik het consequent doen. Dit was niet zozeer een opgave, maar eerder de start van goede gewoonten die ik nu nog steeds doorzet.
  • Het was ook de bedoeling dat ik elke week een gebedswandeling zou hebben, een wandeling in de natuur waarin ik de hele tijd zou bidden. Dit is er jammer genoeg niet elke week van gekomen, maar het heeft toch mijn aandacht kunnen vestigen op alternatieve manieren van gebed.

Zo’n strenge vasten kies je natuurlijk niet voor je plezier. Ik had er dan ook een goede reden voor. Er was me gezegd (ik had het zelf nooit eerder gedaan) dat zo bewust en uitgebreid vasten je naar Pasen doet toeleven (dan is het allemaal voorbij :D ) en je Pasen zelf en de tijd erna ook beter doet beleven (ik mag weer eten/doen/… wat ik wil!). Dit kan ik helemaal beamen, het was een opluchting. 40 dagen lang en vooral in de laatste, de Goede Week lijd je mee met Jezus en op Pasen leef je weer op net zoals Jezus.

In tegenstelling tot vorige jaren is het me ook beter gelukt om met Jezus door deze periode te gaan. Het vasten kon ik niet meer omzeilen, omdat het zo diep in mijn dagelijkse leven sneed. Daarom was ook Jezus niet te omzeilen. Elke dag opnieuw wist ik weer waarom ik dit deed, anders was het niet vol te houden. Het was dus niet meer mezelf die ik centraal stelde door mijn vasten, maar Jezus. Verschillende mensen hebben me gevraagd waarom ik dit deed. Elke keer kon ik hen antwoorden door te verwijzen naar Jezus en de betekenis van Pasen.