De vreemde titel van dit blog gaat terug op één van de meest zinloze Bijbelstudies die ik ooit heb meegemaakt. Een Bijbelstudie die me heeft doen nadenken over het belang van ‘verantwoord Bijbellezen’. Een kerk heeft de roeping om in de samenleving te schitteren als een diamant, maar helaas gebeurt het maar al te vaak dat ze uitmunt in onzinnige discussies.

 

Een aanvankelijk interessante studie over het Bijbelboek ‘Handelingen’ draaide uit op een verhitte discussie over de rol van ‘de oudtestamentische wet’ in het leven van een christen. Moet een christen zich nog houden aan de joodse spijswetten? Mag een christen vlees eten waar nog bloed in zit? Al snel bleek deze studiegroep verdeeld te zijn in twee partijen: één deel vond op grond van één nieuwtestamentische tekst dat een christen absoluut géén vlees met bloed mag eten (Hand.15:20), terwijl andere kringdeelnemers op grond van één andere tekst (Mc.7:17-23) er op wezen dat de joodse spijswetten in het Nieuwe Testament zijn afgeschaft. En zo ging deze felle discussie bijna een uur door. Terwijl ik trek kreeg in een zacht gebakken biefstuk met frieten, vroeg men mij om mijn mening, de mening ‘van een godsdienstleraar’. Ik heb geantwoord dat ik weiger te discussiëren over het eten van bloedworst zolang er hongersnood is in de wereld!

 

Natuurlijk kan het zinvol zijn om Bijbelstudie te houden over het belang van de oudtestamentische wetgeving, maar hier had de discussie geen doel. De teksten werden uit hun context gerukt en alleen gebruikt om het eigen gelijk aan te tonen. In dit geval had het gesprek beter gekaderd moeten worden en helaas gebeurt dat vaak niet.

 

Bijbelstudie is een belangrijke taak van het ‘kerk zijn’. De Bijbel is de belangrijkste bron van het christelijke geloof. Zonder de Bijbel te lezen kan iemand het christelijke geloof onmogelijk begrijpen. Het is daarom erg belangrijk om kritisch te zijn over de manier waarop we met de Bijbel omgaan en vooral de manier waarop we de Schrift uitleggen en toepassen. Maar al te vaak worden Bijbelteksten uit hun verband gehaald en dan krijg je een sektarische uitleg. De Bijbel lees je niet letterlijk en ook niet figuurlijk, maar wel in zijn historische- en literaire context. Deze context bepaalt hoe we het tekstgedeelte best begrijpen en niet onze ideeën over wat we denken dat de Schrift zegt.

 

De evangelische beweging heeft in Vlaanderen nauwelijks impact omdat zinloze discussies aan de buitenwereld weinig tonen van de rijkdom van het Evangelie. Verantwoord Bijbelgebruik – met oog voor een verantwoorde toepassing – zal de Kerk laten stralen in de samenleving. Wat voor een beeld geeft de Kerk aan de buitenwereld als er heftig wordt gediscussieerd over of je een biefstuk ‘met  bloed’ mag eten, terwijl christenen nauwelijks wat doen aan bijvoorbeeld de problematiek van hongersnood en armoede in de wereld? De reden dat christenen de tijd hebben om zinloze discussies te voeren, is omdat ze de Schrift met gesloten ogen lezen en nauwelijks geïnteresseerd zijn in het welzijn van medechristenen, de Kerk en de samenleving om zich heen!

 

Wat mij in de evangeliën opvalt, is dat Jezus zich om heel andere zaken druk maakte, dan de discussies waar christenen zich vandaag mee bezig houden. Het is boeiend om het NT te lezen met het oog op de vraag wanneer Jezus pas écht boos werd: om de hypocriete geloofsbeleving van de schriftgeleerden, ongeloof, onrechtvaardigheid tegenover zwakkeren in de samenleving, farizeeën die vasten om aanzien te krijgen, rijken die hun rijkdom verspillen, discipelen die strijden om de macht i.p.v. dienstbaarheid. Maken wij ons om dit soort zaken druk of zijn we ‘te soft’?

 

Over het belang van maatschappelijke betrokkenheid heb ik eerder gedachten neergeschreven in het Ichtusmagazine. ‘Armoede in Vlaanderen: het lot van een pechvogel of een uitdaging voor ons allen’? Zie hier.