In zowat heel Europa – zo zegt de hyperbool die in dergelijke stellingen gebezigd wordt – zijn studenten afgelopen jaar op straat gekomen. Franse pensioenregelingen, Griekse besparingsmaatregelen en de Britse aanpassingen van de prijs van tertiair onderwijs (dat nu tot circa € 11.000 kan kosten) zijn allemaal kop van jut geweest in studentenbetogingen of op zijn minst betogingen waarin ook studenten massaal mee opstapten. Een fenomeen dat sommige commentatoren – die uiteraard gewoon warm in hun huis zaten – zich luidop zijn gaan afvragen waar de Vlaamse student zich had verstopt. Het antwoord laat zich gewoonlijk in enkele trefwoorden samenvatten: op facebook, de ipod in de oren en steevast nonchalant tien minuten te laat op college. Kan de politieke impasse hen dan niets schelen?

Waarom het juist studenten zijn die zich de politieke toestand van het land moeten aantrekken en niemand anders, ontgaat me enigszins. Als je je afvraagt waar die studenten toch zitten, moet je je dat afvragen van elke sociale groep. Buiten soldenjagers zie ik weinig mensen op straat. Laten we bovendien even wel wezen: exact waarvoor of waartegen zou een dergelijke betoging zich uitspreken?

Schiet ik nu betogingen of engagement zomaar af? Uiteraard niet, maar ik schuw de zwart/withouding die bijna onvermijdelijk op dergelijke massa-evenementen meesurft. Toen ik Barnaby Raine, een vijftienjarige scholier die mee optrok in de Britse studentenprotesten, hoorde zeggen “we were supposed to be the first post-ideological generation, right?” was mijn initiële reactie: “ja, en ik hoop dat we dat nog steeds zijn.” In tweede instantie bedacht ik dat hij en ik niet hetzelfde bedoelen met ideologie: voor mij ruikt het naar de grote, boven kritiek verheven idealen. Wat hij bedoelt, meen ik te mogen afleiden uit de rest van zijn retorisch sterke toespraak, zou dichter aanleunen bij wat ik een overtuiging noem. Met overtuigingen, mits ze enigszins overdacht en aan (zelf)kritiek onderhevig zijn, heb ik een stuk minder moeite.

Waar wil ik heen met dit allicht wat cryptische hersenspinsel? Twee dingen:

- Ik heb me nog niet afgevraagd waarom studenten de straat niet opgaan, want ik zie niet in welke positieve weerslag een dergelijke, zeer polariserende actie zou kunnen hebben op het nauwelijks bestaande Belgische politieke bestel. Zonder betogingen raken de publieke opinies al genoeg verdeeld in scherpe tegenstellingen, het heeft geen zin de loopgraven nog uit te diepen.

- Ik hoop wel dat studenten de actualiteit (en die blijft niet tot de politieke beperkt, zoals ik nu toevallig heb gedaan) blijven volgen en standpunten durven innemen. Betogingen mogen daarbij uiteraard een mogelijkheid blijven. Laten we niet in de val trappen te geloven dat we de wereld hebben veranderd door iets ergens op het internet te posten. Maar voor je lijf en leden gaat inzetten voor een ideaal, moet je wel goed weten waar je voor staat. Loop niet zomaar mee met eender welke populaire betoging.