“Wat als ze me moeilijke vragen gaan stellen…?” Het is één van de meest gehoorde obstakels bij geloofsverkondiging. Dit bleek ook uit een enquête die ik onlangs hield in een Ichtusgroep. Op de vraag: ‘Wat lijkt je moeilijk aan Bijbel lezen met geïnteresseerden?’ was de meest gehoorde reactie: “Moeilijke vragen krijgen waar je geen antwoord op weet”.

Toen ik zo’n tien jaar geleden christen werd, wilde ik graag met anderen over mijn geloof spreken. Helaas voelde ik me na elke kritische vraag uitgedaagd om het hele evangelie van Genesis tot en met Openbaring te ‘preken’ waardoor ik vriendschappen ben verloren. Langzamerhand ben ik echter waardering gaan krijgen voor de vaak erg boeiende vragen die andersgelovigen me stellen!

“Het antwoord is Jezus”, maar… Wat is de vraag ook al weer???

Angst voor kritische vragen is volgens mij een gevolg van een kortzichtige visie (in onze evangelicale wereld) op evangelisatie als ‘zieltjes winnen voor Jezus’. Eenmalige evangelisatieacties worden dan geacht om ‘een rijke oogst’ binnen te halen. Niet moeilijk dat het woord evangelisatie weerzin opwekt vanwege de ‘hoge verwachtingen’ en we bij voorbaat bang zijn voor de reacties en kritische vragen van onze gesprekspartners. Houden we wel van de mensen om ons heen? Geloofsverkondiging is niet preken en mensen bekeren, maar met je medemens samen op weg gaan, samen antwoorden zoeken en zo samen Christus vinden. Hoe denkt je gesprekspartner zelf over de geloofsvraag die hij of zij je stelt?

We voelen ons verplicht om op moeilijke vragen meteen een pasklaar antwoord te geven, maar… hebben we goed naar de vraag zelf geluisterd? Zelf heb ik ervaren dat het belangrijk is om eerder te luisteren naar vragen dan te antwoorden. Het is erg boeiend om door te vragen naar de achtergrond van de vraag die je gesteld werd en zo je gesprekspartner beter te leren kennen. Waarom stelt hij of zij deze sceptische vraag? Is hij of zij ooit in aanraking geweest met wantoestanden in een kerk of zo? Dan is de vraag wellicht terecht!

We mogen niet uit het oog verliezen dat veel sceptische vragen gesteld worden om te ontdekken of de christelijke gesprekspartner wel te vertrouwen is. Vaak zit er achter zulke vragen een terechte diepere vraag. Neem bijvoorbeeld de veelgehoorde vraag: “Maar neem jij de Bijbel dan letterlijk???” Het getuigt eerder van diepgang als een Vlaamse student je hierover uithoort. Mensen willen terecht ontdekken of je wel te vertrouwen bent. We moeten toegeven dat er in de geschiedenis helaas mensen zijn geweest die Bijbelteksten uit hun context hebben gehaald om praktijken of leerstellingen goed te keuren die eigenlijk erg on-Bijbels zijn. Dit kan je aangrijpen voor een boeiend gesprek over de literaire genres in de Schrift. Ik vertel altijd dat ik de Bijbel niet letterlijk lees, ook niet figuurlijk, maar in zijn sociale, historische en literaire context. Een wettekst uit Deuteronomium lees je immers anders dan een psalm of het Marcusevangelie.

De Schrift alleen???

De Reformatie heeft de focus op de Schrift als bron van het christelijk geloof gelegd. Het zestiende eeuwse ‘Sola Scriptura’ heeft impact gehad op veel kerkelijke domeinen, behalve… op evangelisatie! Met allerlei argumenten willen we vaak de mening van andersgelovigen onderuit halen, maar… zelden laten we de Schrift zelf aan het woord. Als we willen dat mensen het christelijke geloof leren kennen, dan moeten we hen ook uitnodigen om samen met hen Bijbel te lezen. Mensen worden niet geraakt door (pseudo-)wetenschappelijke argumenten, maar wel door het verhaal dat ze in de Bijbel lezen. Misschien vindt je kennis het wel boeiend om eens het Evangelie te lezen?

Samen Bijbel lezen met andersgelovigen, is trouwens ook de doelstelling van een Open Kring. Op moeilijke vragen hoef je dan niet zelf een antwoord te geven, maar dat kan je samen met je kring zoeken in de Schrift. De andersgelovige stelt de vragen, de Schrift geeft antwoorden. Van Sola Scriptura gesproken!