Ik hou van discussiëren. Het maakt me niet zo ontiegelijk veel uit waarover – al heb ik natuurlijk mijn interesses en stokpaardjes. Ik hou er gewoon van om te kunnen meepraten, of dat nu over aartsbisschop Léonard, de verduidelijkingsnota van De Wever of de ronde van Lombardije gaat. Of gewoon over muziek, ecologie of ideologie – het een misschien al wat zinniger dan het ander. Ik hou van meningen, die van mij dan wel die van een ander.

Naar mijn bescheiden mening is je studententijd een optimale periode om je meningen in vraag te stellen. Ik hoop oprecht dat je op Ichtus op regelmatige basis wordt uitgedaagd dat te doen, zodat je misschien bij tijd en wijle je mening niet alleen in vraag stelt, maar ook nog herziet om deze of gene reden. Applaus!

Maar er zijn buiten Ichtus om nog legio meningen te rapen, of activiteiten waarover je een mening kan vormen. Laat ik eerst het voorbeeld noemen dat me tot dit stukje heeft aangezet.

Ik ben lid – voor zover die term van toepassing is op het nogal losse gezelschap dat ik zo meteen ga beschrijven – van discussiegroep Spartacus. De dubbele vernoeming – naar de slaaf en de naoorlogse (WO I) beweging in Duitsland – doet enigszins revolutionaire sympathieën vermoeden en het ledenbestand telt dan ook voornamelijk, studenten (en een aantal mensen die de studententijd toch al een behoorlijke periode achter zich hebben liggen) met linkse – lees: communistische, ecologistische en zelfs anarchistische – inslag. Gelukkig is dat overigens niet het enige publiek, er komt ook al eens een liberaal binnen gewaaid. Om de paar weken komen we een avondje samen in de achterkamer van een groezelig café en houden we een discussie, veelal over “grote problemen”: de economische crisis, de klimaattop en de recente nationalistische tendens zijn bijvoorbeeld al aan bod geweest. Tijdens zo een discussie proberen we elkaar te wijzen op oorzaken van de problematiek die we bespreken en wellicht ook nog op oplossingen. De meeste van die avonden heb ik als zeer verrijkend en uitdagend ervaren.

Natuurlijk wil ik niet suggereren dat iedereen op zoek moet naar iets vergelijkbaars. Wel wil ik beweren dat het zinvol is om jezelf uit te dagen en je erop wijzen dat de mogelijkheden ongetwijfeld legio zijn. Weet je wanneer er politieke debatten zijn op je universiteit? (Want ze zijn er sowieso.) Weet je waar de theaters zijn waar al eens een interessant stuk wordt gespeeld? Weet je of er in je stad soms ook lezingen worden gegeven over wat je interesseert? (Wat hopelijk een beetje congrueert met je studie.) In welke (studenten)stad je je ook bevindt, de mogelijkheden zijn zonder twijfel veel eindelozer dan wat ik hier heb aangestipt. Als je relevant in de maatschappij wil staan, moet je ook weten waar die maatschappij zich zo een beetje mee bezig houdt. Ga naar buiten en vraag het haar.